Biographie, Dossier, Journal

viernes, 10 de enero de 2014



OUTILS D'ÉVALUATION   


    Neste curso a ferramenta que empregamos para avaliar as tarefas das nosas compañeiras foi a Rúbrica. É un recurso moi doado de aplicar xa que veñen expresados os criterios de avaliación relacionados cuns obxectivos específicos. Avalíase en función duns niveis de concreción, que poden vir especificados por números, ouse queremos que o alumnado se autoavalíe ou que avalíe a un compañeiro ou compañeira poderíamos poñer nos niveis de concreción unha cara sorinte e outra triste para facilitarlle o traballo. 









Déixovos un enlace de internet onde podedes crear as vosas rúbricas gratuitamente: http://rubistar.4teachers.org/index.php


    Nas miñas tarefas tamén utilicei unhas listas de rexistro ou listas de control, que son unha serie de frases que expresan condutas positivas e que como observadora sinalarei a súa presenza o ausencia. Exemplo:

-          É capaz de realizar….



   Esas listas de control son unha axuda na observación directa, tamén podemos empregar as escalas cualitativas con baremos que poden ser: Nunca/ Ás veces/ Sempre.  





   Outra ferramenta de avaliación interesante para esta etapa é o sociograma. Utilízase có obxectivo de ter datos sobre as relacións sociais dos nosos alumnos e alumnas, isto axúdanos a detectar problemas entre compañeiros.



    É importante que, en calquera da nosa elección de ferramenta para levar a cabo a avaliación, empreguemos frases claras e positivas e que as revisemos dunha forma constante  para axustalas ó noso alumnado e ós obxectivos a acadar.  



    
 L'ÉVALUATION



    Unha parte importantísima do noso traballo como mestras é a avaliación. Temos que ter claro uns aspectos clave para levar a cabo unha avaliación que sexa xusta e que nos permita a adaptación da nosa programación ás necesidades e ós intereses do noso alumnado.  


    A avaliación permite que haxa varios suxeitos á hora de avaliar, por exemplo que sexan os propios alumnos e alumnas os que se avalíen ou que sexa a mestra quen os avalíe. Estamos falando da auto-évaluation, da co-évaluation e da hétéro-évaluation. 


    Pode ser interesante que intercambiemos estes sistemas de avaliación coa nosa propia, así poderemos ter outros puntos de vista. Cando son eles mesmos os que se avalían, ou os que avalían a un compañeiro ou compañeira, temos que precisarlles ben os criterios de avaliación e a ferramenta que van a utilizar para esa avaliación. 


    É moi interesante levar a cabo este tipo de avaliación, xa que axúdalle ó alumnado a desenvolver un espírito crítico, a identificar os aspectos a mellorar e a verificar os seus aprendizaxes. Tamén se desenvolve a responsabilidade e aprenden a ser honestos. Digo “aprender a ser honestos” porque neste tipo de avaliacións pode darse o caso dunha avaliación inxusta, posto que algúns alumnos poden cualificar de diferente maneira segundo sexan os seus amigos ou non. Por iso tanto a autoavaliación como a coavalición requiren un proceso de aprendizaxe.


    Para levar a cabo unha boa avaliación durante o curso, deberiamos facer unha avaliación inicial que nos axuda a orientar a nosa programación ás necesidades do alumnado e a achegarnos a eles. Esta avaliación inicial pode ser individual, por entrevista cos pais, ou en grupo, pero non ten cualificación é simplemente para orientar ó noso traballo na aula.


   Para saber como van evolucionando os nosos alumnos e alumnas é aconsellable levar a cabo unha recolleita de información durante e despois dos aprendizaxes,  así obteremos información sobre o progreso dos mesmos e poderemos avaliar a adquisición das competencias.

    Existen moitos tipos de avaliación, pero penso que para a etapa de Educación Infantil a avaliación continua baseada na observación directa da tarefa é a máis axeitada.





APPRENTISSAGE DES LANGUES. situations d'enseignement



No prezi que nos mostrou o mestre na clase, Apprentissage des langues, vimos que un dos factores a ter en conta nos primeiros achegamentos ó noso alumnado é a súa lingua inicial, xa que é fundamental para podernos comunicar cós nenos e nenas da nosa aula. 


Vimos que a lingua inicial é a adquirida por un neno nos primeiros anos do seu desenvolvemento, polo que adquirirá a lingua do seu entorno inmediato. Faino dunha forma inconsciente e non intencionada, e transmítenlla tanto os pais e familia como as mestras e mestres destes primeiros anos. Esta lingua inicial chámase tamén lingua materna, lingua inicial ou lingua nativa.





Chamoume a atención que o termo de lingua materna fose confuso, xa que eu pensaba que lingua materna era precisamente a lingua inicial. Pois ben, grazas ó artigo de Enrique Bernárdez, ¿Qué son las lenguas?, puiden descubrir porqué pensamos o que pensamos sobre este termo.


Trátase dunha serie de mitos e prexuízos que temos sobre o que é a lingua materna, e son:

-          A lingua materna é a lingua da nai.
-          A lingua materna nunca se esquece.
-          A lingua materna só pode ser unha.
-          A lingua materna é a que mellor se fala.
-          Os pais sempre ensinan ós seus fillos a súa propia lingua materna.

Penso que moitas de nós tiñamos como certos algúns destes mitos, pero a verdade é que é preferible falar de lingua inicial ou primeira que de lingua materna, xa que este termo sempre vai ligado ó termo nai, e non sempre é a lingua da nai a que primeiro se aprende. De feito, os nenos que teñen un pai e unha nai que falan unha lingua cada un, poden adquirir de forma natural as dúas, e as dúas serán linguas iniciais ou primeiras.

Non ten porqué ser a lingua primeira a que mellor se domina, xa que se non se usa de forma prolongada ou habitualmente pode que se perda gran parte da competencia nesa lingua, favorecendo a lingua segunda de maior uso. Polo que, si podemos esquecer a nosa lingua primeira, aínda que con esforzo e dedicación poderemos recuperar gran parte do seu dominio. Tamén entra en xogo o factor de transmisión da lingua primeira dos pais, xa que non sempre ocorre así. É o caso do galego, nun tempo foi unha lingua minusvalorada e perseguida, polo que moitos pais e nais preferiron ensinar e falarlle ós seus fillos en castelán, perdéndose así a súa propia lingua.


Despois da lingua inicial, pero non por iso menos importante, está a lingua segunda. Os nenos adquiren esta lingua xa dunha maneira intencionada, asimílase na escola e poden adquirir un millar de linguas segundas. Pero non confundamos estas dúas linguas coa lingua estranxeira, xa que esta adquírese unicamente na escola e require consciencia de que se está aprendendo. Todas estas linguas fan que o neno teña un repertorio lingüístico.